Miłość, miasta, ubrania, wino / Love, cities, clothes, wine

Film trochę banalny, trochę niemądry, dość popaprany. Niby śmieszny, ale... Bohaterowie są neurotyczni; sami nie widzą, o co im chodzi. Bawią się wolną miłością, jednocześnie kochając na zabój i wyłącznie beznadziejnie. Miotają się po miejskiej przestrzeni, śpiewają słabiutkimi francuskimi głosami grafomańskie teksty. A to wszystko przez dwie i pół godziny, w nieskończoność. Powinno  być nudno, nużąco, do bani. Dlaczego więc oglądałam "Les Bien-aimes" z oczami wlepionymi w ekran, z kubkiem wina, z przyjaciółmi, zupełnie bez wysiłku, za to z przyjemnością? Przez ubrania. Przez jaskrawe kolory miast - Paryża, Pragi, Londynu i Montealu. Przez twarze Catherine Deneuve, Chiary Mastroianni, Louisa Garella, Milosa Formana (tak!). Musi mieć w sobie to coś Christophe Honore, skoro idą za nim wielkie gwiazdy. Mnie też poderwał, na wdzięk rodem z "Parasolek z Cherbourga". I nie potrzebuję żadnej pointy, morału ani przemyślenia. Po filmie zostaje trochę smutku i melancholijna myśl: znam to, miałam w sumie podobnie. Tylko nie tak ładnie. Niech żyje Francja!  

Dlaczego tego filmu nie ma w polskiej dystrybucji?

This film is a little bit trivial, kind of stupid and silly. Something like a comedy but... The characters are neurotic; they don't even know what they want. They play with free love, at the same time they fall in love to death and hopelessly. They hang around  the city, they sing French songs rather poorly; the lyrics are feckless. It takes 2,5 hour, endlessly. It should be a boring crap. So why I was so focused during watching "Les Bien-aimes"? I was watching it without any effort, with pleasure instead; with friends, we were drinking wine. Because of clothes. Because of intense colors of the cities - Paris, Prague, London and Montreal. Because of the faces of actors: Catherine Deneuve, Chiara Mastoianni, Louis Garrel, Milos Forman (yes!). There must be something about this guy Christophe Honore - such a stars follow him. He seduced me as well, I enjoyed his charm, taken from "The Umbrellas of Cherbourg". And I don't need any conclusion, clever thought or bright idea. When I watched the film, I just felt a little bit sad; and I had this melancholic thought: yeah, I've been there too. Vive la France! 

Curious, why you can't watch this film in Polish cinemas? 

Podobają mi się też piosenki:

I enjoy the songs as well: